හිතේ ඈතම තැනක

හිතේ ඈතම තැනක
පාළු හුදකළා කුටියක
දුක හිතෙන....
හීනයක් වගේ
උණුසුමත් හීතලට
තවමත් දැනෙන
ඔබ උන්න තැන.....

කරුවල  රාත්‍රියට
තරුවක් වෙලා
සැරිසරණ ඔබ දකින්න
හැමදාම මම  එනවා
කවුළු පියන් අද්දරට.

කටු අකුල්

විඩාපත් වනතුරු 
වසත් මං මාවත් දිගේ 
පිය මැන්නෙමි

හිරු කිරණ පතිත වන තුරු 
වසත් කල සිසිලසින් 
මත් ව සැරී සැරුවෙමි 

පිනි මැකී ගොස් ඇත 
දෙපා ඉරි තැළී  ඇත 
වසත් මං මාවත් වලද 
කටු අකුල් පැතිර ඇත. 

ආශාව පළගැටියෙකි

ආශාව පළගැටියෙකි

ගිනි දැල්ලටම

ඇදෙතියි ඉගැන්වේ

පළගැටියා

මුග්ධ ලෙස ගින්නට ඇදී

පිහාටු දැවී

විනාශ වෙයි

මේ සනාතන දහම එපරිදි නමුත්

නවතා ගත නොහැක මට මේ ලෙස සිතීමත්:

ඒ සියුමැලි පියාපත් විනාශෙට

වගකිව යුතු නැද්ද?

ගින්නද බින්දුවක්වත්.

(උපුටා  ගැනීමකි - Dr.විවිමරී වැන්ඩර්පූටන් )

නූපන් මල් කැකුළ

විකසිත වන්නට
පාරමිත පිරූ
නූපන්  මල් කැකුළ
නටු අගින්  සිඳ  දමා
ගිම්හානයට ප්‍රථම
වසන්තය සැඟ වී ඇත..

නික්මයාම

හිරු කිරණ පතිත වී
උණුසුම්ව.....
වසත් මාවත්
පිනි මතින් පා තබා
යා නොහැක තව
බොහෝ දුර....

සබඳ මා ඉතින්
සමුගෙන ඔබෙන්
නික්ම යා යුතුව ඇත
විඩාපත් පැතුම් පොදිබැඳ.

ගෙවී ගිය වසන්තය

වසන්තය අවසන්
හෝරාව පැමිණ ඇත.
ගිම්හානය ආගන්තුක
වීමට ප්‍රථම.......
පලා යායුතුව ඇත.

වසත් මං මාවත්
නිසැකයෙන්ම
මිය ගිය මලින්
වැසී යනු ඇත.

සීතල උදෑසන,
පිනි පලසක,
නිරුවත් දෙපා අවදිකළ
නිද්‍රා යාමය......
යලි නොඑනු ඇත.

මායාව වී වසන්තය,
නැවත එනු ඇත.
සිත ඉරි තළන
මතකය.......
හීන සැතපෙන,
කුටියේ දොරගුළු
වසා තබනු ඇත.

වසන්තය

බොහෝ පමාවී......
වසන්තය පැමිණ ඇත
බොහෝ ඉක්මනින්
වසන්තය නිමා වනු ඇත

මා මල් කැකුළක්  වී නම්
වසත් කල මගේ වනු ඇත
පැහැ සර සුවඳ විහිදුන ද  
ම විකසිත කුසුමකි
කටු පිරි කුසුමකි....

ගිමිහාණය නැවත
නොපැමිණෙයි නම්.
වසත් සුවඳ රැඳී
මං පෙත් දිගේ...
සිහිල් සුළඟ අතරින්
පියවර මනින්නට
සිතෙනු ඇත.....